NETFLIX – SERIAL ORYGINALNY
- Co to było? - J2 zniknął z...
Straciliśmy kontakt z Robinsonami.
- Macie coś? - Nic.
Zaraz. Kontakt z zero-sześć-zero.
Możliwe połączenie.
Co to jest?
SIEDEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Gotowy?
Nowa proporcja potasu chyba działa.
Racja.
JOWISZ
Myślisz, że się uda?
Warto spróbować.
Obudź się.
Mamo! Chodź tutaj!
Zaczekajcie.
Wpuśćcie nas. To okrutne i nie w waszym stylu.
- Możesz ich przekonać? - Nie chcę nadużywać władzy.
To był wasz tajny projekt?
W Glendale było łatwiej o drzewko.
- To świecący mech z wybrzeża. - Przypomina mi sama-wiesz-kogo.
Może trochę.
- Wesołych świąt! - Wyglądasz inaczej.
- W końcu się umył. - Dla Mikołaja wszystko.
Otwieramy prezenty?
- Tak! - Dobra, ja pierwszy.
To moja ostatnia butelka whiskey.
Do wypicia w nagłych wypadkach.
Rzadki towar. Musimy czekać tak długo?
Nie.
Wesołych świąt, Will.
Dzięki, tato!
- Czas na prezenty! - Tak!
Zaczynajmy.
Czas nauczyć cię jeździć.
Rydwan się nie zmieścił.
- Nieźle! - Dzięki, tato.
Można jeździć bez kluczyków.
I lekcji. I pozwoleń.
To dla Penny.
Więc czemu dajesz to wszystkim?
Proszę.
Ona je napisała?
Penny pisze pamiętnik o naszych przygodach.
Jest świetny, więc go wydałem.
- Poważnie? - Nazywa się „Zagubieni w kosmosie”.
Nieźle.
„Lecieliśmy przez atmosferę 25 razy szybciej niż z prędkością dźwięku.
Mieliśmy się rozbić...
ale dla mnie...
nie to było najgorsze.
Najbardziej bałam się dużo wcześniej,
gdy lecieliśmy w kierunku Alfa Centauri.
Sama idea kosmosu...
przerażała mnie, odkąd pamiętam”.
- To prawda? - Nie przerywaj.
„Kosmos wydawał mi się ciemny,
zimny,
a co gorsze...
pusty.
To naprawdę samotne miejsce.
Według mamy kosmos nie jest pusty.
Ale wypełniony ciemną materią.
Ja nie jestem naukowcem.
Nie wierzę, że coś istnieje, bo tak wynika z obliczeń.
Sama muszę wszystko odkryć.
To zawsze powoduje problemy, ale nie uprzedzajmy faktów.
Oto historia o odkrywaniu.
Ale nie nowych światów.
A tego, co znajduje się w tej pozornej pustce.
Czasem to niewidzialna moc mojej rodziny...
która mnie przyciąga, nawet gdy ich nie widzę.
I przypomina mi...
że nigdy nie jestem sama.
A czasem to historia o potworach, które chcą odgryźć ci twarz”.
Podczas pierwszej wojny...
w dzień Bożego Narodzenia...
Francuzi i Niemcy postanowili wstrzymać ogień
i wyszli z okopów, by razem świętować.
Pokój na Ziemi.
Rozumiecie?
To nie Ziemia.
Chciałam wam życzyć wesołych świąt.
I zrobiłaś to.
Mamy nieszczelność?
Sprawdzę to.
Jak odczyty?
W normie.
Ale wiatry się zmieniają. Nadchodzi pora monsunów.
Metanowych monsunów.
Wiatr od morza zmniejszy liczbę latających kamieni.
To niezła ironia, że na ostatniej planecie brakowało nam paliwa,
a na tej jest go pełno, a nie możemy go użyć.
- Nie wierzę w ironię. - Co za ironia.
Gotowy na lekcję, Will?
Rozluźnij ramiona.
Będzie ci łatwiej.
Dobrze.
Nie naciskaj hamulca bez potrzeby.
Dobra.
Daj trochę więcej gazu.
- Gazu? - Tak się kiedyś mówiło.
O przyspieszeniu.
- Czemu to zrobiłeś? - Nie myśl o prędkości.
Spróbuj wyczuć maszynę.
Jasne. Wyczuć maszynę.
I jak?
Świetnie ci idzie.
- Ścigamy się? - Penny.
Daj spokój. Nie rozbije się.
Bo nie ma o co.
Twój brat jest taki jak ja.
W tej rodzinie nikt nie docenia ostrożnego podejścia.
Czas wynieść śmieci.
Tylko ostrożnie.
Pragnę przypomnieć, że nie mamy ich więcej.
Ledwo zasilają nasze skafandry i generatory tlenu.
Ile jeszcze paneli potrzeba, żebyśmy mogli stąd odlecieć?
Pełne uruchomienie Jowisza wymaga przynajmniej 200 kilowatów, więc...
Musisz zapytać mamę.
Pewnie wciąż szuka sposobu, by stąd odlecieć.
Mam nadzieję.
Jak lekcja jazdy?
No wiesz...
próbuję wyczuć maszynę.
Zaraz się zacznie.
Masz dla mnie prezent?
Przynosisz je każdego dnia.
Sama jesteś sobie winna.
Twoja matka musi ci ufać, skoro powierzyła ci pilnowanie mnie.
To na równi z myciem podłóg i czyszczeniem wentylacji.
A więc cię nie doceniają.
To nie fair.
Czy to nowa łata? Dlatego było słychać alarm?
Tu chodzi o moje bezpieczeństwo.
Od wczoraj nic się nic zmieniło.
No i masz.
Jak w zegarku.
Co każde 23 dni, co do minuty.
Jak to możliwe?
W Wenezueli jest miejsce,
w którym burza występuje o tej samej porze przez 265 dni w roku.
I nikt nie wie dlaczego.
To tak zwane światła nad Catacumbo.
Wskazują drogę żeglarzom.
Jeśli masz chmury i słońce, lub dwa słońca,
które je podgrzewają,
pojawią się błyskawice.
To niezmienne prawo.
Mam już tego dość.
Dasz radę. To tylko zagadka.
Na pewno ją rozwiążesz.
Posłuchaj...
W zagadkach chodzi o to, że...
- Zaczekaj. - Mów dalej.
Nie spiesz się.
- To był dobry dzień. - Fakt.
Myślałam...
o piorunach.
Moglibyśmy naładować baterie Jowisza.
I opuścić tę planetę.
Musielibyśmy podlecieć do burzy.
Wcale nie.
To szaleństwo.
Ludzie używali tej technologii od wieków.
- Czemu mówisz o tym teraz? - Zmiana wiatrów to dla nas szansa.
Kolejna będzie dopiero za rok.
Chodzi ci o to coś z garażu.
To „coś” z garażu...
zabrało nas przez pół kosmosu.
To nasza jedyna szansa.
- Przecież się poddałaś. - Nie musimy rozumieć, jak działa.
Silnik robota jest w stanie spoczynku. Jest jakby uśpiony.
A działał, gdy byliśmy w kosmosie.
Musimy odtworzyć te warunki.
A jeśli ci się nie uda?
W tym układzie są cztery inne planety. Może lepsze niż ta.
Nie zaryzykuję życia dzieci dla potencjalnej zmiany na lepsze.
Zawsze może być lepiej,
ale trzeba umieć docenić to, co się ma.
Nie poznają tu nikogo nowego.
Przyjaciół, którym mogliby się zwierzyć.
Którzy daliby im inspirację i oparcie.
Tu nigdy się nie zakochają i nie założą własnych rodzin.
Nie będą mieli tego, co my.
Musimy stąd odejść.
Musimy spróbować.
To zbyt niebezpieczne.
Zbyt niebezpieczne.
Pogadamy o tym za rok.
O nie!
John?
- Co się dzieje? - John?
- Mamo? - Tato?
- John? - Tato?
Przynieś krótkofalówkę.
- Zostaw to, John! - Tato!
Dalej, tato!
- Tato! - Idź po pomoc, Penny!
Tato!
John!
- Tato! - Z drogi!
Zamknijcie za mną drzwi.
Wracaj!
John!
Rusz się. Musimy iść.
- No już, wstawaj. - Tato!
Wracajcie tutaj!
Już dobrze. Trzymaj się.
Tato?
Nic mu nie jest?
Gdy łata puściła, atmosfera wdarła się do środka.
Ostra jak nóż.
Jak to naprawimy?
Będzie ciężko.
Czas stąd odejść.
- Naprawdę? - A możemy?
Streść im plan.
Jaki plan?
Już prawie.
No dalej.
Pchajcie mocniej!
Gotowe?
Gdzie ona jest?
- Masz instrukcję obsługi Jowisza? - W głowie. Pytaj.
Tu Will Robinson z 24. grupy kolonistów.
Nagrywam ten materiał, bo wygląda na to...
że jako pierwsi spróbujemy zmienić statek kosmiczny w łódź.
- Don! - Robię, co mogę!
Daj mi chwilę.
Chodźmy.
Trzymam go. Teraz wszyscy razem.
Ostrożnie!
Jest dobrze?
To łatwa podróż, jak na dawne standardy.
Szacuję prędkość na pięć węzłów.
Przy stu milach morskich dziennie pokonamy dystans w dwa dni.
A wtedy naładujemy baterie statku w środku burzy.
Po kolei.
To prosta droga. Musimy ominąć ten archipelag,
bo ma postrzępioną linię brzegową.
- Jak bardzo? - Dość, by nas zatopić.
Dlatego lepiej ją ominąć.
Mówiłaś, że monsuny są zmienne.
Nie zepchną nas w tamte okolice?
Tak, gdy zmienią się wiatry. Ale dotrzemy tam wcześniej.
Na szczęście wasz ojciec spędził pół życia na morzu.
To doświadczony kapitan.
Długo byliśmy tylko rodziną.
Czas znów stać się załogą.
Jutro wielki dzień.
Musimy odpocząć.
Ćwiczysz węzły w rękawiczkach?
Na wszelki wypadek.
Jeśli uruchomimy silnik robota,
to zabierze nas, gdzie chcemy?
Zabierze nas do kolonii na Alfa Centauri.
Nie polecę bez niego.
Skąd mamy widzieć, gdzie go szukać?
Nie zostawił ci mapy.
Ani tropu z okruszków.
Może zostawił.
Ale nie na tym małym skrawku plaży.
Może gdzieś tam są.
Czemu o tobie napisała więcej?
No dobra. Wystarczy.
To specjalny soczek tatusia.
Jesteś za młoda.
Korzystnie mnie opisałaś.
Licencja poetycka.
Dawno nie zrobiłam nic wartego opisania.
Chcesz odejść?
Przez całe życie pracowałam na szansę, by zrobić coś znaczącego.
Nie po to, by hodować kukurydzę.
Ja bym została.
Chęć pozostania to co innego, niż strach przed odejściem.
Nie chcę tego znów przechodzić.
Nie chcę, by ktoś musiał ratować mi życie.
Albo ja komuś.
Chcę normalności.
Normalność gdzieś tam jest.
Wystarczy ją znaleźć.
Nie pozwolę ci niczego zepsuć.
Tata chyba przeczytał ją za jednym razem.
To egzemplarz mamy?
Tak, pewnie niedługo przeczyta.
Dokąd płyniemy?
Ruszaj się.
Znam się na żeglowaniu.
Zapamiętam.
Dobra, Robinsonowie.
Trzymajcie się mocno.
Ostatnia szansa. Nie utonie?
Na pewno nie.
Kotwica w górę.
- Do roboty! - Wszyscy na miejsca.
Płyniemy z wiatrem i bez steru.
Musicie podnosić i opuszczać fały, by utrzymać kurs.
Fały?
Liny. Podnoście i opuszczajcie liny.
Więc fał to wyszukana nazwa dla liny?
Jeśli statek skręci na bakburtę, opuśćcie fały na sterburcie.
I na odwrót.
Podnieść fały!
Nieźle, Maureen.
Ta podróż wymagała dopracowania miliona detali.
Pomyślałaś prawie o wszystkim.
- Prawie? - Prawie.
Znacie wyszukane słowo na to, co teraz robimy?
Żeglowanie.
Płyniemy ze sporą prędkością.
Jak ci się podoba, Penny?
Penny?
To kiepski moment.
- Włóż stoper do jednego ucha! - Co?
Włóż stoper do jednego ucha.
Mnie zawsze pomaga.
Nie wymiotuję przez ucho.
To ci pomoże na mdłości.
Co masz do stracenia? I tak zwróciłaś obiad.
BURZA ELEKTRYCZNA
John, możemy zwiększyć prędkość o kilka węzłów?
- Czemu? - Ciśnienie barometryczne spada.
Za nami tworzy się monsun.
To z powodu burzy?
Nie, to coś innego. Lepiej trzymać się z daleka.
Mogę zwiększyć prędkość.
Świetnie.
Próbuję przewidzieć pogodę jak żeglarze z XIX wieku.
- Chcesz pomidora? - Pewnie, dzięki.
Już ci lepiej?
Dr Smith pokazała mi sztuczkę ze stoperem i pomogło.
Nie powinnaś jej słuchać. Przecież wiesz.
Nie daj się jej omamić.
Ale ona mi pomogła.
Spędzasz z nią za dużo czasu.
DOSTOJEWSKI ZBRODNIA I KARA
To nie pora obiadowa.
Polecam wszystko poza fasolką.
- Dziękuję. - Dzięki za radę.
Penny!
Zatrzymać statek!
Co? Czemu?
Każ ojcu zwinąć żagle!
Musimy się zatrzymać!
Boże.
- Wszyscy cali? - Tak.
Na co wpadliśmy?
Braliśmy to pod uwagę.
Więc utknęliśmy?
- Na razie tak. - Poszczęściło nam się.
Kadłub jest cały, ale lepiej w nic już nie uderzajmy.
Ciśnienie znacznie spadło.
Ktoś wie, co to znaczy?
- Idzie monsun. - Trzeba było mówić.
Jeśli monsun uderzy w nas tutaj,
statek się rozpadnie.
Trochę przesadziłem. Ale może popękać.
- Damy radę. - Słuchajcie.
Trzeba iść zwinąć żagle.
No dalej.
Ja sprawdzę Ceedrę. Miło było pogadać.
W tej chwili nie pójdziesz do łazienki.
Wiedziałam, że wpadniemy na rafę.
Widziałam przeciwprądy.
Jak każdy dobry żeglarz.
Bez urazy dla męża.
Jesteś żeglarką?
Gdzie się nauczyłaś?
A co to za różnica?
Nie wierzę w żadne twoje słowo.
Zapytaj Penny.
Mogę się przydać!
Nie wypuszczę cię, choćby nie wiem co.
Słuchaj. Wiem, że jesteś przepracowana. Znam to.
Wytrzymaj jeszcze trochę.
No dalej.
Potrzebujemy powietrza.
Daj nam go jeszcze trochę.
Widzisz to, Debbie? Podlizuję się agregatowi do usuwania CO2.
A do tego gadam z kurczakiem.
Muszę się stąd wyrwać.
- Jak długo tu jesteśmy? - Zbyt długo.
A przecież robot nas ostrzegał.
- Mogliśmy zostać. - Przestań.
To prawda.
Dziewczyny...
Spójrzcie na to.
Co to?
Niemożliwe!
- Wezwałeś go na pomoc? - To on?
Ja też myślałam, że to on.
Gadałem z Donem.
Chyba mamy dość mocy, by włączyć silnik na dwie sekundy.
Może wystarczy, by ruszyć.
To jest to.
Serio? To nasze rozwiązanie?
Nie. Ty i Don nim jesteście.
Naprawdę?
Czadowy pomysł, by wykorzystać ruchome elementy.
Bycie najsilniejszym ma swoje wady.
Ty jesteś tuż za mną.
- Udało się! - Zdążymy przed burzą.
I tak nas dogoni.
- Nie uciekniemy jej? - Już nie.
Wszyscy na pokład.
Refować żagle!
- Trzymaj się mnie. - Musimy jakoś przetrwać ten sztorm.
Właśnie tego chciałam uniknąć.
- Mamy problem. - Co jest?
Mamy tu mały przeciek i woda kapie na Ceedrę.
Jeśli ją zaleje, już po nas.
Też lubię oddychać, uwierz mi.
- Załatasz to? - Próbuję.
Tylko w nic już nie uderzaj.
Nie uderzę.
Słuchaj, Ceedra.
Gdyby udało ci się wytrzymać do końca sztormu,
byłbym wdzię...
Nie tak się umawialiśmy, kochana!
Gotowe!
Świetna robota!
- Skończyliśmy! - Zejdźcie pod pokład.
O Boże.
Złap mnie za rękę, Judy.
Will, na ziemię!
Will!
Tato!
- Will! - Tato!
No dalej!
Will!
Dalej, Will!
Dobra, mamy go.
Udało się.
Wstrzymaj oddech, tato.
Wracajmy do środka!
Mamo! Chodź do skrzydła medycznego!
- Tato? - Nic ci nie będzie.
- Muszę wracać na górę! - Nie, musimy odpłynąć.
Nie w taki sztorm!
- Musimy mu pomóc. - Co robimy?
- Mamo? - Co robimy?
Serio umiesz żeglować?
Nie ma czasu.
Jeśli znów kłamiesz, pożałujesz.
To dopiero znak apokalipsy.
Co robimy, Smith?
Smith!
To był błąd!
Podnieść żagle.
- Jak to? - Płyniemy za wolno!
Musimy jakoś ominąć skały.
Nie! Przepłyniemy między nimi!
- Między skałami? - Żagle w górę i naprzód!
Trzymasz się?
Bez ciebie mi się nie uda.
No dobra. Już wstaję.
Smith!
Dalej!
W porządku?
Musimy podnieść żagle!
Podnieść żagle!
Tato!
Płyniemy szybciej?
Co się dzieje, Maureen? Przyspieszamy.
Tak, wiem.
Uważaj.
Trochę na to za późno. Ale dzięki.
Martwisz się.
To już mój normalny stan.
Ufam twojej mamie, Will.
Ale to nie mama teraz dowodzi.
John, musimy przeważyć statek i przenieść ciężar na zawietrzną!
Rydwan.
Rydwan waży dwie tony.
Nic ci nie jest, tato?
- Ty musisz to zrobić. - Ja?
Będziesz musiał dać gaz do dechy.
- Rozbiję się. - Tak.
Zapnij pasy i...
nie myśl tyle.
Idź!
Nie uda nam się!
Nie myśl.
- Ciągnąć! - Ciągnąć!
Oto moc pracy zespołowej.
Naprawdę umiesz żeglować!
Czasem mówię prawdę.
Will!
Wszystko dobrze? Co się stało?
Dałem gazu.
Chodźmy.
Judy!
Co za żegluga. Dobra robota.
Wszystko dobrze?
Płuca się zagoją.
Bolą mnie nogi. I ręce też.
I inne części ciała, o których nie miałam pojęcia.
Spisałaś się.
Dzięki tobie.
Z radością oświadczam, że naprawiłem Ceedrę.
Wiem, jestem wspaniały.
A żeby wyrównać karmę,
ten młody astronauta rozwalił Rydwan.
Dobra robota.
Dzięki.
Pamiętajmy tę chwilę, gdyby znów chciała mnie ochrzanić.
Zabezpieczyłam pokład.
Wiem, co myślisz.
Skąd mam te oparzenia?
A może skażenie cieplarni nie było przypadkiem?
Może ktoś specjalnie oderwał łatę?
Ale to by musiało oznaczać,
że przez te siedem miesięcy nie byłam pod kluczem.
Może ktoś taki jak ja,
kto już swoje odsiedział,
byłby w stanie się wydostać.
Wymykać się z celi.
Bez twojej wiedzy.
Gdyby tak było, miałabyś u mnie dług.
Dostałyśmy to, czego chciałyśmy.
John nigdy by stamtąd nie odszedł.
Odegrałam rolę tej złej, żebyś ty nie musiała.
Nie musicie mnie już zamykać.
Pozwól mi pomóc.
Od miesięcy żywiliście mnie za darmo.
- Dołączyłaś do rodziny? - Mniej pracy dla mnie.
Ach tak? Lepiej uważaj.
Nie chcę kłopotów.
No dobrze.
Nauczyłem się jeździć.
I po raz pierwszy jechałem dziś sam.
Rozbiłem się.
Szkoda, że cię tam nie było.
Wszyscy myślą, że mi cię brakuje,
bo wcześniej nam pomogłeś.
Ale radzimy sobie sami.
Brakuje mi twojej przyjaźni.
Musiałem rozbić Rydwan,
bo płynęliśmy przez ocean...
Jowiszem.
Z prawdziwymi żaglami. Możesz w to uwierzyć?
Byliśmy całkiem niezłą załogą.
Ale potem Penny nas zostawiła, żeby wymiotować.
Udało nam się.
Wkrótce stąd odlecimy.
Trochę tego żałuję.
Nie możemy pić tej wody ani oddychać tym powietrzem.
Ale to był nasz dom.
W końcu znów byliśmy razem.
I wciąż jesteśmy.
Zaraz.
- Widzisz to? - Co to jest?
Kolejna mielizna?
Niedobrze.
Płyniemy z prądem. Musimy zwolnić.
Co to jest?
Wodospad?
- Na górę! - Ruszać się!
- Zapiąć pasy! - Szybko!
Dalej, Will!
Czemu wciąż musimy się rozbijać?
Trzymajcie się, przepływamy!
Kocham was.
Już dobrze. Nic wam nie jest?
- Nic. - Już po wszystkim?
Mamo? Tato?
No dobra.
- Dotarliśmy. - Chyba widzę tam metal.
- To nie może być wytwór natury. - Nie.
Ktoś to zbudował.
Kto?
Napisy: Marta Racka